سینمای ایران سالهاست که با مشکلات و معضلات فراوانی دست و پنجه نرم میکنه . مشکلاتی که با یک مدیریت قوی و حمایت نهادهای مرتبط و ذیربط میشه براحتی از سر راه برشون داشت و سینما رو از این وضع و حال بیرون آورد . اما به دلیل اینکه خود کلمه ی مدیریت در کشور ما به یه معضل تبدیل شده و افراد ناکار آمدی صندلی های ریاست رو در اختیار گرفتن ، اوضاع سینما بهتر نشده هیچ بلکه مشکلاتی به مشکلات دیگه هم افزوده شده .

در اینجا و برای نمونه میخوام به دو معضل از دهها معضل این سینما اشاره کنم . دو معضلی که در ارتباط تنگاتنگ با هم دیگه هستن و در واقع یکی باعث به وجود آمدن دیگری شده . که عبارتند از :

یک . نبود سینماهایی با استانداردها و امکانات مجهز و به روز .

دو . نبود قانونی مشخص در مورد کپی رایت و بر خورد با متخلفان امر .

امروزه در جهان سینماها طوری طراحی و ساخته میشن که مخاطب کمبودی رو حس نکنه و با فراق بال به تماشای فیلم مورد علاقش بشینه . وجود سیستمهای صوتی و تصویری قوی در سینما این امکان رو به تماشاچی میده که خودشو در مرکز حوادث فیلم ببینه و به چیز دیگه ای فکر نکنه .

اما متاسفانه در ایران به دلیل فرسوده بودن سینماها یک تماشاچی در طول زمانی دو ساعتی که در سینما نشسته به هر چیزی فکر میکنه الی خود فیلم؟! وجود صندلی های ناراحت و از رده خارج ، نداشتن پرده ای با کیفیت و وضوح بالا جهت نمایش فیلم و از همه بدتر کیفیت بسیار بد سیستمهای صوتی که صدای فیلمو نامفهوم میکنه ، همه و همه شرایطی رو بوجود می آره که مخاطب رو از سینما رفتن بیزار میکنه . سالهاست که مسئولان امر قول بهبود شرایط رو میدن ، قول ساختن سینماهایی با کیفیت و امکانات بالا . اما در عمل نتنها شاهد تحقق این قولها نیستیم بلکه میبینیم همون سینماهای قدیمی موجود هم تخریب میشن و جاشون رو به پاساژها و مراکز تجاری میدن . اگر هم سینمایی ساخته میشه در حد مینی ماله و با تمرکز در شهرهای بزرگ . در حالی که بسیاری ازشهرهای کشور حتی از داشتن یک سینما هم محرومن و این نداشتن یک محیط فرهنگی برای گذراندن اوقات فراقت جوانان خودش باعث بروز نابهنجاریهای فراوانی میشه .

راه حلی که میشه در این مورد ارائه داد اینه که میشه با ساختن مجتمع های چند منظوره ی سینمایی ، اقتصادی و ورزشی در شهرهای مختلف از جمله مناطق محروم هم به صنعت سینما کمک کرد و هم به جوانان کشور برای نرفتن به سمت نابهنجاریها .

و اما در مورد کپی رایت فیلم ها : چون کشور ما به قانون جهانی حمایت از گرد آورندگان یک اثر فرهنگی نپیوسته، در نتیجه هیچ جریمه و مجازاتی برای تخطی کنندگان در این حوضه وجود نداره و قاچاقچیان فرهنگی با آسودگی خاطر در حال گذاشتن پول روی پول هستن و هیچ نگرانی هم از لحاظ عواقب کاری که میکنن ندارن . البته نبود سینما در بسیاری از شهر های کشور هم به این مسئله دامن زده و مجال بیشتری رو در اختیار این عده قرار داده .

یک دوست دار سینما دیگه زحمت طی مسافت از یک شهر به شهر دیگه رو واسه دیدن یک فیلم به خودش نمیده و با خرج کردن دویست تومان همون فیلم رو با کیفیت خوب از قاچاقچی ها کرایه میکنه و با اعضای خانواده نیگاه میکنه . و این یعنی یک ضرر فوق العاده برای مجموعه ی تهیه کنندگان و سینما دار ها . راه حل این موضوع هم بسیار ساده است : پیوستن به قانون جهانی کپی رایت و اعمال مجازات های سنگین برای متخلفان امر .

اگر واقعا مسئولان دلشون برای این سینما میسوزه تا دیر نشده باید با اقدامات درست و به موقع جلوی وضع به وجود اومده رو بگیرن و سینمای ایران رو از بحران هایی که درش گرفتار شده نجات بدن .