بیست و پنجمین دوره فیلم فجر هم از راه رسید . جشنواره ای که پس از انقلاب پایه گذاری شد و در طی این سالها به صورت مستمر تداوم داشته .

در این دوره که عنوان سودای سیمرغ واسش انتخاب شده ، فیلمهایی از کارگردانان مختلف سینمای ایران در بخش مسابقه با هم به رقابت خواهند پرداخت که از جمله اونها میشه به "خون بازی" ساخته رخشان بنی اعتماد ، "اتوبوس شب" از کیومرث پوراحمد ، "مثل یک قصه" از خسرو سینایی ، "پاداش سکوت" از مازیار میری ، "اقلیما" از مهدی عسگر پور ، "سنتوری" از داریوش مهرجویی و "رئیس" اثر مسعود کیمیایی اشاره کرد .

با توجه به اسامی کارگردانانی که فیلم هاشون رو واسه نمایش به جشنواره دادن ، به نظر می رسه که امسال جشنواره خوبی رو پیش رو داشته باشیم و شاهد فیلمهای خوبی در بخش سینمای ایران باشیم .

اما این وسط یه سوال هم هست که چند ساله ذهن من رو به خودش مشغول کرده .

اونم اینکه ، مسئولان سینمایی کشور چقدر در پیشبرد اهدافشون نسبت به این جشنواره موفق بودن ؟.

به چه میزان تونستن این جشنواره رو در سطح جهانی بشناسونن و جایگاه فیلم فجر در بین فستیوالهای جهانی کجاست ؟.

چه جوریه که جشنوراه ای نو پا مثل "فیلم دوبی" که تازه دو ، سه سالی بیشتر نیست پا گرفته ، میتونه بزرگان سینمای جهان رو نزد خودش بکشونه ، اما فیلم فجر با سابقه ای بیست و پنج ساله ....

چرا و به چه علت جشنواره فیلم فجر حتی جزو فستیوالهای درجه دو ، در جهان سینما هم نیست ؟.

اینها سوال هایی که فکر کنم ذهن هر دوست دار و علاقه مند سینمای ایران رو به خودش مشغول کرده باشه و همه هم منتظر جوابی درخور از مسئولان امر باشن .

آیا این آقایون جوابی رو دارن که در این باره بدن ؟!.