سلام .

این آخرین باریه که دارم مینویسم .

راستش هر چی فکر میکنم ، نمیدونم چه جوری بنویسم . این سخت ترین پستیه که تا حالا داشتم !.

توی این یک سال و اندی که از عمر وبلاگم گذشت ، ایام خیلی خوبی رو پشت سر گذاشتم و به واسطه این وبلاگ با افراد مختلفی از سراسر این کره خاکی آشنا شدم . انسانهایی که هر کدوم از منطقه ای و با خصوصیات خاص فکری ، اخلاقی خودشون بودن و همه به یک چیز عشق می ورزیدن و اون هم سینما بود  .

سینما نقطه مشترک و اتصال دهنده همه ما به همدیگه بود . جادویی که سالهاست ما رو اسیر خودش کرده و عاملی شده واسه دوستی های خوب و پایدار بین همه ماها .

عزیزان زیادی بودن که توی این مدت من رو همراهی کردن و با نظرات زیبا ، محبت آمیز و سازنده شون واسه بهتر شدن وبلاگم کمکم کردن و بهم قوت قلب دادن که جا داره همین جا یه تشکر ویژه از تک تکشون داشته باشم .

امیدوارم هر کجا که هستید همیشه ایام بر قرار ، سربلند و موفق باشید .

.....................................

اما در این پست آخر بد ندیدم که یادی هم داشته باشم از هنرپیشه فقید سینما ، جیمز دین افسانه ای .

خیلی وقته که دیدن این عکس ، یه حس تلخ و عجیب رو بهم میده .

شاید تمام علاقه مندیم هم به جیمز ، نه به خاطر فیلمهاش ، که به خاطر خلق و خوی عصیان گر و مهار ناپذیرش و همین عکس غریبش باشه !.

خیلی دوست داشتم که تو اون لحظات آخر زندگی ، کنارش بودم و می فهمیدم به چی داره فکر میکنه !!.